Kusurdur adeta Bizim oralarda kız olmak Ben nereli miyim? Fark eder mi? Türkiye’nin her hangi bir yerinden Yavaş gidersin yürü derler Hızlı gidersin deli derler Kız kısmı değilmi zavallı bir eksik etek besler büyütürsün Yarın çeker gider el evine. Kimileri okutmaktan yanadır Kimileride okuyup ta ne olacak Otursun evinin kadını olsun derler Çeyiz hazırlıkları başlar Yaşamak sırf evlilikten ibaretmiş gibi yetiştirilirsin Kocana, büyüklerine itaat edeceksin derler Yaş Onatlıdır, görücüler gelir beğenirler seni Senin ailende onları beğenir Sorma gereği duymazlar, çünkü: Saçın uzun aklın kısadır Alır koyarlar uzunca bir yolun başına Yürü derler Bakarsın uzaktan! Yaldızlarla süslenmiş bir ev, eşyalar mücevherler hatta Kocaman harflerle yazılmış mutluluk tabelaları ve Pembe pembe baloncuklar… Aslında gözünü kamaştıran şey Kaçıştır kurtuluştur Umuda umutsuzca gitmek gibi Gidersin… Hani yağmur yağdıktan sonra küçük su birikintileri olur ya Baktığın zaman gökyüzü tersine dönmüş Uçsuz bucaksız bir boşluk vardır İşte o boşluğun tam ortasında bulursun kendini Ne girişi vardır nede çıkışı Yaldızlar bakırlaşmış halka-halka sarıvermiştir etrafını Kıramazsın! Geriye de dönemezsin! Çünkü sana: koca evine gelinlikle girer Ancak kefenle çıkarsın demişlerdir. Kimileri benimser Kaderim der razı olur Kimileride sahte dünyalar kurar Kendi kabuğunun içinde yaşar kaplumbağa misali Kör kuyuya düşen umutlara ulaşmak için çırpınır durur Her defasında belki - belki yarın diye avutur kendini Ve düşünür Acaba o gördüğüm pembeler neydi? Çaresizlikler içinde çareler arayan Bir genç kızın düşleri… Ve bu hikâye Geleneklerin çelik duvarları arasına sıkışmış bir dünyada İnsanlığını kaybetmemek için direnen Bir bireyin son çığlıkları   Nurcan Uğurlu